Chihuahua to rasa najmniejszych psów świata o bardzo długiej historii. Nazwa jej pochodzi od meksykańskiego stanu Chihuahua. Powstała ona w Meksyku w okresie kultury Majów. Najmniejszy znany pies tej rasy ważył zaledwie 283 gramów! Chihuahua jest psem bardzo odważnym, inteligentnym, wrażliwym na niskie temperatury. Występuje w Jak velká bude vaše čivava být, když to roste? V jakém věku plemeno Puppy Chihuahua přestane růst? Na všech těchto otázkách, majitel psa tohoto plemene Chihuahua to jedna z najbardziej rozpoznawalnych ras psów na świecie. Chyba każdy wie, jak wygląda chihuahua. Swoją popularność zawdzięcza oczywiście mediom oraz niewielkim rozmiarom. Jest tak maleńki, że mieści się z łatwością w damskiej torebce, choć nie powinien być w niej noszony. 1.9K views, 121 likes, 153 loves, 66 comments, 1 shares, Facebook Watch Videos from Chihuahua uzależnia: Nigdy nie mieliśmy takiego maluteńkiego pieska, jak Jagódka. Za parę dni kończy pół roczku, a . W dzisiejszym poście opowiem Wam o psiakach rasy Chihuahua. Kto z Was uwielbia te słodkie maluchy? :) Krótko o pochodzeniu rasy Chihuahua Chihuahua uchodzi za najmniejszą rasę świata, a nazwa tej rasy pochodzi od największego stanu Republiki Meksyku (Chihuahua). Przypuszczalnie psy te żyły dziko do momentu, gdy w Meksyku pojawiła się cywilizacja Tolteków. W tym okresie, czyli w okolicach VI w. psiaki te zostały schwytane i oswojone przez tubylców. Podobizny psa zwanego Techichi, żyjącego w mieście Tula, były używane w tym czasie jako ozdoby obiektów architektonicznych. Posągi przedstawiały psy bardzo podobne właśnie do współczesnego Chihuahua. Charakter psów rasy Chihuahua To typowy psiak zaczepno-obronny. Zupełnie nie przeszkadza mu to, że jest taki malutki. Jest niesamowicie odważny, wojowniczy, nerwowy i energiczny. Potrafi rzucać się na dużo większe od siebie psy, przez co narażony jest na poważne obrażenia. Jest to psiak towarzyski, kocha swojego właściciela, potrzebuje spędzać z nim dużo czasu, bo w przeciwnym razie czuje się bardzo samotny i nieszczęśliwy. Jeśli więc pracujecie, większość dnia spędzacie poza domem, a Wasz Chihuahua nie mógłby Wam towarzyszyć, zdecydujcie się na jakiegoś innego czworonoga. Chihuahua może bowiem nie wytrzymać z tęsknoty, smutku i samotności. Nie jest to także dobry wybór, jeśli macie w domu małe dzieci. Dzieci bardzo często bywają natarczywe, potrafią szarpać, tarmosić, a Chihuahua to bardzo delikatny psiak i niezmiernie łatwo zrobić mu krzywdę. Warto jeszcze wspomnieć, że pupile tej rasy strasznie wybrzydzają, jeśli chodzi o jedzenie. Ciężko jest im podpasować z karmą, dlatego trzeba uzbroić się w cierpliwość, bo może minąć kilka dni zanim psiak zacznie jeść to, co mu podajemy. Pielęgnacja psa rasy Chihuahua Pielęgnacja Chi nie jest czasochłonna. Wystarczy kąpiel dwa razy w roku, podcinanie pazurków, przemywanie oczek i czyszczenie uszu, gdy występuje taka potrzeba. Problemy zdrowotne psów rasy Chihuahua Chi często miewają problemy z sercem, tchawicą (zapadnięcie tchawicy), rzepką kolanową (genetyczne zwichnięcie rzepki kolanowej) oraz z zapaleniem spojówek. Należy uważać na szczeniaczki, które przez kilka pierwszych miesięcy swojego życia (niektóre nawet przez 1,5 roku!) mają niezrośnięte ciemiączko, przez co są bardziej narażone na różne urazy.↓ OBROŻE DLA PSÓW RAS MAŁYCH ↓ Profil rasy Chihuahua Klasyfikacja FCI: Grupa 9., sekcja 6. (Psy ozdobne i do towarzystwa); nie podlega próbom pracy Waga: idealnie między 1,5 a 3 kg (psy od 500 g też są akceptowane); wzrost nie ma znaczenia; długość ciała niewiele większa niż wysokość w kłębie; pożądany prawie kwadratowy tułów, szczególnie u samców (u suk, ze względu na funkcje rozrodcze, dopuszczalny nieco dłuższy tułów) Ogólny wygląd: zwarte ciało, czaszka wysklepiona w kształcie jabłka, umiarkowanie długi ogon noszony bardzo wysoko (zagięty lub w kształcie półkola z końcową częścią ogona skierowaną w stronę lędźwi) Umaszczenie: wszystkie kolory, we wszystkich możliwych odcieniach i kombinacjach poza umaszczeniem marmurkowym Sierść: dwie odmiany: krótkowłosa: szata krótka, przyległa na całym ciele (jeśli jest podszycie, włos nieco dłuższy), może być rzadsza w okolicy gardła i podbrzusza, niewiele dłuższy włos na szyi i ogonie, krótki włos na pysku i uszach, szata błyszcząca, miękka, UWAGA! Psy bezwłose nie są tolerowane; długowłosa: szata delikatna i jedwabista, prosta lub lekko falista, podszycie niezbyt gęste, szata dłuższa, tworzy pióra na uszach, szyi, tylnych partiach kończyn przednich i tylnych, na łapach i ogonie Głowa: głowa w kształcie jabłka (cecha charakterystyczna rasy), stop wyraźnie zaznaczony, głęboki i szeroki, czoło wypukłe od nasady kufy Oczy: duże, okrągłe, wyraziste (ale nie wyłupiaste!), bardzo ciemne; oczy jaśniejsze są dopuszczalne, ale nie są pożądane Uszy: duże, stojące, rozwarte, szerokie u nasady, zwężają się stopniowo ku zaokrąglonym końcom; w spoczynku nachylone na bok pod kątem 45° Nos: dopuszczalny każdy kolor; umiarkowanie krótki, zadarty nieznacznie do góry Ogon: osadzony wysoko, płaski, umiarkowanej długości; szeroki u nasady, zwężający się stopniowo w kierunku koniuszka; w ruchu noszony wysoko, nieco zagięty, bądź w postaci półkola, z końcówką skierowaną ku lędźwiom, nigdy nie powinien być noszony między tylnymi nogami, ani zakręcony poniżej linii grzbietu; szata na ogonie zależy od odmiany i powinna być zgrana z szatą na tułowiu; u odmiany długowłosej szata na ogonie tworzy pióro; w spoczynku ogon jest opuszczony i tworzy niewielkie, haczykowate zagięcie Podsumowując informacje o psach rasy Chihuahua są bardzo odważne, szybko przywiązują się do właściciela, uwielbiają pieszczoty, są bardzo energiczne i uwielbiają się bawić, są zazdrosne o swojego opiekuna, lubią ciepło, nie nadają się dla ludzi, których przez większość czasu nie ma w domu, nie są najlepszym wyborem dla rodzin z małymi dziećmi, są łatwe w pielęgnacji, są niesamowicie wybredne, kapryśne, nie potrzebują częstych, długich spacerów, wystarczy kilka krótkich, mogą mieszkać, zarówno w małym mieszkanku, jak i ogromnej willi. ↓ KARMY DLA PSÓW RASY CHIHUAHUA ↓ Tekst: Magdalena Filipczyk Zdjęcie: Historia Pies Tolteków i Majów Na temat pochodzenia tej rasy krąży wiele plotek i legend. Jedna z nich mówi, że chihuahua pochodzi od stworzenia zwanego „techichi”, które to hodowane było w Meksyku przez lud Tolteków. Toltekowie byli starożytnym ludem rolniczym, zamieszkującym tereny współczesnego Meksyku przed Aztekami. Nie wiadomo do końca, co właściwie to słowo oznacza. Badacze podejrzewają, że to po prostu odpowiednik współczesnego słowa „pies”. W czasie wykopalisk prowadzonych w osadach Tolteków znaleziono wiele glinianych i kamiennych figurek, które jeżeli ruszyć wyobraźnią, mogły przypominać psy chihuahua. Najwięcej tego typu figurek znaleziono na Półwyspie Jukatan, w jednym z najstarszych miast Majów – Chichen Itza. Miasto to założone zostało około roku 530 Psy Tolteków były jednak większe niż obecni przedstawiciele rasy. W ruinach miast Majów znaleziono wiele figurek z gliny z podobiznami „techichi” o stojących uszach. Jednak nie da się określić rozmiarów tamtejszych psów na podstawie wydobytych dzieł. Meksykanie uważają dzisiejszego „perro chihuahueno”, nazwanego tak od stanu leżącego w Głębi Wyżyny Meksykańskiej, za produkt krzyżówki „techichi” Tolteków i Majów a bezwłosym psem pochodzącym z terenów Azji. Pies Azteków Aztekowie to lud, który podbił królestwo Majów i Tolteków. Z kolei oni zostali unicestwieni przez Hiszpanów. Według wielu meksykańskich kynologów „techichi” został przywieziony do ich państwa przez Montezumę – ostatniego władcę Azteków (zmarł w 1520roku). Istnieje też wiele głosów za teorią, że zostały wypuszczone na wolność aby szybciej i łatwiej się tam rozmnażały. Inne opinie mówią o tym, że uciekły w góry przed próbującymi je wybić Hiszpanami. I tam też zdziczały. Zmieniały miejsce zamieszkania wraz z pieskami preriowymi (gryzonie z rodziny świstakowatych) i kopały w ziemi doły, do których się wprowadzały. Istnieje też jeszcze inna teoria – powstały ze skrzyżowania z wiewiórką! I z tego powodu mają długie pazury. Teorie o wiewiórkach i pieskach preriowych to oczywiste bzdury, nie mniej można zaliczyć je do ciekawostek, które posiadaczom psów tej rasy mogą wydać się interesujące. Według profesora Beltrana z Uniwersytetu w Puebla, chihuahua w ogóle nie istniał w czasach Montezumy. Uważa on, że pies ten został przywieziony do Meksyku przez Hiszpanów. Choć nie istnieją żadne pisemne dowody o psach Azteków, do naszych czasów zachowało się wiele ustnych relacji, które zebrała Hilary Harman w książce „The Complete Chihuahua”. Zgodnie z tymi opowieściami Toltekowie przejęli „techichi” od Majów. Nie ma ona żadnych dowodów na poparcie tej tezy, ale jako ostrożne świadectwo traktuje się skromne znaleziska archeologiczne. Dobrym przykładem jest klasztor Huejotzingo. Franciszkanie wybudowali go z kamieni pochodzących z piramidy Tolteków z Cholula. Właśnie na tych kamieniach widnieją wyryte wizerunki psów, najprawdopodobniej „techichi”, bardzo podobnych do dzisiejszych chihuahua. Kultura rolniczego ludu Tolteków została zniszczona przez Azteków. Ich panowanie trwało przez prawie 500 lat. Niestety wraz z nadejściem Hiszpanów w XVI w. również oni zostali unicestwieni. Amerykański historyk Wiliam Prescott, żyjący na przełomie XVIII i XIX w. bardzo dokładnie opisał hiszpański podbój Azteków. Jego dzieło liczyło aż trzy tomy. Wyczerpująco opisał też faunę i florę. O psach nie ma tam jednak ani słowa. Pokrywa się to z opinią profesora Beltrana. Według opowieści przekazywanych ustnie, Aztekowie posiadali jednak miniaturowe psy. Mogli je hodować jedynie wysoko urodzeni. Według legend, każdy z nich mógł mieć nawet do 500 psów. Każdy pies posiadał swojego niewolnika-opiekuna. Jeśli pies padł to, również sługa tracił swoje życie. Najbardziej krwawe historie dotyczą jednak ich karmienia. Według nich psy pożywiały się jądrami młodych niewolników, których żywiono ostrymi ziołami na dwa tygodnie przed kastracją. Inne źródła donoszą, że ich dieta składała się z mięsa dzieci. Udokumentowane jest, że w jadłospisie Montezumy znajdował się gulasz z najmłodzsych niewolników, przez co można również wnioskować, że psy również dostawały resztki z królewskiego stołu. Dla Montezumy ludzkie życie miało niewielkie znaczenie. Składał ofiary z ludzi, więc ich ciała mogły służyć jako pokarm dla psów. Wiadomo jednak jak to jest z przekazami z ust do ust. I tak hodowle, mające mieć 1500 psów prawdopodobnie miały ich około 50. Zamiast karmy z dzieci, dostawały pewnie to samo pożywienie co dzieci, a zamiast jednego niewolnika dla każdego psa, istniał zapewne jeden na całą hodowlę. Podsumowując Istnieje wiele teorii, w których chihuahua jakoby pochodził z terenów Azji a Nawet Basenu Morza Śródziemnego. Niemniej trzeba podkreślić, że pies w swojej obecnej formie jest rasą północnoamerykańską. Amerykanie stworzyli rasę o utrwalonym materiale genetycznym. Jako pierwsi zdecydowali się na stworzenie wzorca i hodowlę. Powstał tam również pierwszy klub hodowców. Kiedy cechy rasy się utrwaliły, również w Meksyku rozpoczęto hodowlę rodowodową. W opinii Maxwella Riddle'a, w Meksyku nie istnieje żaden pies, którego przodek nie pochodziłby od psów, które zostały sprowadzone ze Stanów Zjednoczonych. Wygląd Małe rozmiary wśród przedstawicieli tej rasy są wynikiem starannej hodowli i odpowiedniego doboru na ekstremalną miniaturyzację. Według wzorca wysokość w kłębie powinna wynosić od 18 do 23 cm a waga od 1,3 do 2,7 kg. Przeciętna masa ciała to dziś 1,8 kilograma, co jest w zasadzie dolną granicą dla zdrowego i żywego psa. Wartości z wzorca sprawiają, że otrzymujemy bardzo małego psa. Jednak ludzki nierozsądek czasami prowadzi do tego, że znajdzie się hodowca, który musi jeszcze wyśrubować te wartości. Rekordem był pies o wadze 539 gramów, który dożył ośmiu lat. Hodowcy ci jednak nie przejmują się faktem, że tak małe psy są zbyt delikatne i często mają wręcz „podziurawioną” czaszkę. Nawet najmniejsza infekcja, czy skręt jelit okazują się zagrożeniem życia dla takiego maleństwa. Chihuahua o masie ciała od 2 do 2,5 kg jest bardzo zdrowym i żywym pieskiem. Dziś chihuahua jest hodowany w dwóch odmianach, krótko- i długowłosej. Do ksiąg hodowlanych jest wpisywanych dwa razy więcej posiadaczy włosów długich w stosunku do psów o krótkich włosach. Właściwie nie jest to dobra wiadomość, ponieważ przyjmuje się rasę krótkowłosą za bardziej żywą. Niektórzy hodowcy uważają, że długi włos uzyskano od skrzyżowania ich z papillonem i szpicem miniaturowym. Inni z kolei głoszą, że odmiana długowłosa przybyła już z Meksyku, powołując się na psa imieniem Caranza, który miał mieć długi rudy włos. Jednak na krzyżowanie z innymi rasami długowłosymi wskazują, do dziś pojawiające się miocie, szczenięta w typie papillona czy szpica miniaturowego. W szczególności w Niemczech, podobno krzyżowano je jeszcze w latach '50 i '60 z wymienionymi wyżej rasami. Jednak już od 1976 również w tym kraju oddzielono odmiany długo- i krótkowłose. Ich krzyżówek nie uwzględniano od tamtego momentu w księgach hodowlanych. Od 1984 FCI na powrót zezwoliło na krzyżowanie tych dwóch odmian, jednak podjęcie decyzji o wprowadzeniu tego postanowienia zostawiono związkom krajowym. Pierwsze wpisy do ksiąg American Kennel Club dotyczą odmian długowłosych i wszyscy potomkowie sprowadzeni z Meksyku mieli ponoć długi włos. Skąd zatem wzięła się odmiana krótkowłosa? Tutaj hodowcy również znaleźli wytłumaczenie. W książce „The Complete Chihuahua” Harman uważa, że powstała z krzyżowania ich z manchester toy terrierem. Świadczyć ma o tym fakt, że czasami przychodzą na świat szczenięta o podłużnej kufie i przypominającej klin głowie teriera. Odradza się wykorzystywanie tych „nietypowych” szczeniąt do dalszej reprodukcji. Reasumując, spór czy chihuahua był psem krótko- czy długowłosym, jest sporem mało istotnym dla tej rasy. Zazwyczaj psy żyjące w górach mają sierść dłuższą, a psy żyjące na terenach cieplejszych mają sierść krótką. W przypadku tego azteckiego psa należy zatem przyjąć, że prawdopodobnie występowały one w dwóch odmianach, zależnie od warunków, w których żyły. Podsumowanie Pies tej rasy ma zwarte ciało. Niezwykle ważny jest fakt, że jego czaszka jest wysklepiona w kształcie jabłka i że nosi on swój umiarkowanie długi ogon bardzo wysoko, bądź to zagięty, bądź też w kształcie półkola z końcową częścią ogona skierowaną w stronę lędźwi. Sierść: w rasie tej są dwie odmiany szaty. krótkowłosa: szata jest krótka, przyległa na całym ciele. Jeśli jest podszycie, włos jest nieco dłuższy; rzadsza szata w okolicy gardła i podbrzusza jest dopuszczalna; nieco dłuższy włos na szyi i ogonie, krótki na pysku i uszach. Szata jest błyszcząca, a jej struktura miękka. Psy bezwłose nie są tolerowane. długowłosa: szata powinna być delikatna i jedwabista, prosta lub lekko falista. Podszycie pożądane niezbyt gęste. Szata jest dłuższa, tworzy pióra na uszach, szyi, tylnych partiach kończyn przednich i tylnych, na łapach i ogonie. Psy z przesadnie długą i przesadnie obfitą szatą nie są akceptowane. Maść: wszystkie kolory, we wszystkich możliwych odcieniach i kombinacjach są dopuszczalne z wyjątkiem umaszczenia marmurkowego. Temperament Chihuahua to psy pełne życia, czarujące i inteligentne. Bardzo oddane swojemu panu. Najczęściej wybierają jedną osobę, czasami dwie, które będą kochać najmocniej. Psy tej rasy liczą, że właściciel również odwzajemni się swoją miłością i oddaniem. Osoby, które mają doświadczenie z rasami bardziej niezależnymi mogą je uznać za psy, z którymi trzeba spędzać trochę za dużo czasu. Preferowane są domy z większymi dziećmi. Chihuahua jest zbyt delikatnym pieskiem, aby mogło się z nim bawić dziecko, które może nie wiedzieć jak ma się zachowywać. Te małe pieski są cenione za lojalność i odwagę. Czasami są zbyt pewne siebie i potrafią wyzwać do walki przeciwnika znacznie większego od siebie, co może się skończyć kontuzją a nawet śmiercią. Nie przepadają za obcymi zarówno ludźmi jak i zwierzętami, co właściwie czyni je dobrymi stróżami. Nie spuszczą oka z intruza dopóki się nie oddali. Często mówi się, że mają w sobie coś z terierów – są czujne, odważne, świetnie obserwują otoczenie i są trochę zadziorne. Mają klanową naturę i wolą przebywać z psami swojej rasy niż z innymi. Jeżeli postawimy je przed takim wyborem to można być 100% pewnym, że wybiorą swoich pobratymców. Część psów uwielbia wygrzewać się na słońcu godzinami. Trzeba wtedy uważać żeby nie przegrzały się. Ich łagodność i słodka natura czynią je idealnymi psami dla starszych ludzi. Będą leżeć z tobą w łóżku godzinami i nigdy nie opuszczą twojego boku. Jeśli nie ma cię w domu zbyt długo, to nie jest rasa dla ciebie. Przy zbyt długiej nieobecności robią się nerwowe i szczekają bez opamiętania – a potrafią być bardzo głośne. Nie poleca się ich do domu z małymi dziećmi – chyba, że dorastają razem – ponieważ w samoobronie będą gryzły. Ich olbrzymia miłość do człowieka sprawia, że często potrafią być bardzo zazdrosne o inne zwierzęta, którymi właściciel za bardzo się zainteresuje. Tresura Mimo że uczą się dość szybko to jest z nimi jeden problem. Mogą mieć problem z nauką czystości. Jednak jeśli będzie się konsekwentnym, to w końcu nauczą się wołać o wyjście na zewnątrz. Prawidłowy trening powinien odbyć się na dworze. Za każdym razem, kiedy załatwi tam sprawę trzeba go pochwalić i dać jakiś przysmak, aby zrozumiał, że właśnie tego oczekujemy. Bardzo ważna jest wczesna socjalizacja z innymi psami i zwierzętami, ponieważ większość przedstawicieli tej rasy ma tendencję do bycia agresywnym w stosunku do innych zwierząt. Ćwiczenia Dzięki swoim rozmiarom psy tej rasy zaspokoją swoje potrzeby ruchowe biegając z pokoju do pokoju. To czyni je świetnymi psami domowymi. Nie potrzebują tyle miejsca co większe rasy. Nie można pozwalać im na skakanie po meblach, gdyż bardzo łatwo mogą połamać sobie że wybiegają się w mieszkaniu nie znaczy, że nie powinniśmy zabierać ich na krótkie spacerki. Bedą bardzo zadowolone z wyjścia ze swoim panem. Zimą warto założyć im jakiś płaszczyk lub sweterek by nie powodu kruchych kości w obrębie szyi zaleca się obrożę w kształcie Y. Warunki życia Chihuahua nie jest psem przystosowanym do życia na zewnątrz. Najlepiej czuje się w domu lub mieszkaniu. Jest wrażliwy na zimno, więc w chłodne dni trzeba zapewnić mu, na przykład sweterek. Z racji swoich rozmiarów, nie należy pozostawiać go bez nadzoru na otwartych przestrzeniach, ponieważ może stać się ofiarą innych zwierząt. Nie lubią również wilgoci. Funkcje Chihuahua oraz duży pitbull zostali rodzicami. Wygląd ich szczeniaków, choć bardzo nietypowy, zwraca na siebie uwagę. Jak to się stało, że tak mały pies zapłodnił dużego? Jak wygląda ich potomstwo? Odpowiadamy!Aby mogło dość do tak nietypowego mixu to chihuahua musiał zapłodnić, najprawdopodobniej leżącego pitbula. W takich połączeniach to suczka musi być większa. Szczeniaki są bardzo nietypowe. Chihuahua i duży pitbull zostali rodzicamiChihuahua to bardzo popularna rasa psów, z tego też powodu często padają ofiarą pseudohodowli i są tam masowo rozmnażane. Tak mogło być też w tym przypadku, choć istnieje również druga aby sterylizować swoje psy, nawet jeśli posiadacie dwie zupełnie różne rasy, także pod względem wielkości do zapłodnienia i tak może dojść. Te szczeniaki są tego idealnym przykładem. Zgodnie z prawem takie szczeniaki są kundelkami, a co za tym idzie nie można ich sprzedać. Chihuahua – charakter. Pitbull – charakterChihuahua to duży psiak w małym ciele. Nie jest absolutnie zabawką ani nie powinien być w ten sposób traktowany. To bardzo wesoły psiak, jednak wrażliwy i mocno przywiązany do właściciela. Absolutnie nie odczuwają swojego rozmiaru, potrafią obszczekać psa, znacznie większego od wbrew przekonaniom wielu osób, wcale nie jest z natury agresywnym psem, a bardzo wrażliwym i łatwo zamykającym się w sobie. Uwielbia pracować z ludźmi, potrafią po porzuceniu popaść nawet w depresje. Jednak w dobrym domu są pogodnymi i wesołymi przypadku tak nietypowego mixu ciężko tak naprawdę ocenić, jaki będą miały charakter. Zarówno chihuahua, jak i pitbull to psiaki, które przywiązują się mocno do właściciela i są bardzo choć urocze, mogą być mieszanką wybuchowa, dlatego pamiętajcie, aby nie rozmnażać psów, poza hodowlami i nie tworzyć tego typu nowych gatunków. Szczeniaki tej mieszanki, mają duże uszy, jednak ich masywna budowa ciała jest zdecydowanie po pitbullu. Raczej będą one psiakami średniej wielkości. ZOBACZ TEŻ:Niesamowity pies. Potrafi wyczuć i znaleźć pieniądze niemal wszędzieYork skrzyżowany z pudlem wygląda jak pluszak. Szczeniaczki są maleńkie i niezwykle piękneKobieta uratowała maleństwo na ulicy. Myślała, że to zwykły kotek, gdy odkryła prawdę, zemdlałaPsa i chłopca łączy wyjątkowa więź. Rodzicom udało się uchwycić niezwykły momentKara za maltretowanie zwierząt. Ten sędzia wymyślił nietypowy sposóbRodzice byli zaskoczeni, kiedy zobaczyli, co pies robi z ich dzieckiem. Udało im się wszystko nagraćKot śpi z Tobą w łóżku? Mamy dla Ciebie ważną informacjęSCHOROWANA SPRZĄTACZKA Z OLSZTYNA WYGRAŁA 13 MILIONÓW! A TO WSZYSTKO DZIĘKI NIEPOZORNEMU DROBIAZGOWI Zgodnie ze wzorcem Chihuahua występuje w dwóch odmianach: krótkowłosej i długowłosej: Odmiana krótkowłosa U psów krótkowłosych sierść powinna być zwarta i przylegająca, bardzo krótka na pyszczku i uszach, trochę dłuższa na szyi i ogonie. Podszerstek średnio obfity. Przy bardziej obfitym podszerstku włos może być nieco dłuższy. Szata powinna być błyszcząca o miękkiej strukturze. Rzadsza szata w okolicy gardła i podbrzusza jest dopuszczalna, natomiast psy bezwłose nie są akceptowane. Obecność miejsc bez sierści jest wadą dyskwalifikującą. Umaszczenie: dopuszczalne są wszystkie kolory i ich kombinacje, jakkolwiek najbardziej cenione jest umaszczenie płowe, czekoladowe, białe, piaskowe, srebrzysto-płowe, srebrzysto-szare, czarne, czarne podpalane i płowe pręgowane. Odmiana długowłosa Multi Ch SPICED COOKIE Volpino Mini (FCI). Dolce Piccoli FCI W odmianie długowłosej szata powinna być delikatna i jedwabista, prosta lub lekko falista, podszyta średnio obfitym podszerstkiem. Nie może być ani nastroszona jak u szpica ani długa i przylegająca jak u maltańczyka. Wokół szyi długi włos tworzy obfitą, efektowną kryzę. Uszy oraz tylna część kończyn ozdobione są frędzlą, a ogon zdobi wspaniały pióropusz. Owłosienie powinno być umiarkowanie długie, psy z przesadnie długą i przesadnie obfitą szatą nie są akceptowane. Umaszczenie: dopuszczalne są wszystkie kolory i ich kombinacje, jakkolwiek najbardziej cenione jest umaszczenie płowe, czekoladowe, białe, piaskowe, srebrzysto-płowe, srebrzysto-szare, czarne, czarne podpalane i płowe pręgowane. Pielęgnacja sierści Pielęgnacja chihuahuy krótkowłosej nie jest skomplikowana i nie wymaga szczególnych zdolności manualnych, natomiast pies długowłosy potrzebuje starannej i systematycznej pielęgnacji, bo jego sierść ma tendencję do plątania i filcowania. Jeśli jednak ktoś potrafi tak zorganizować sobie czas, żeby pies był regularnie szczotkowany i kąpany, nie będzie miał problemów z jego owłosieniem. Biorąc pod uwagę gabaryty psa, jego właściciel zbytnio się nie napracuje. YOANA FOR DOGOMANIA Diamond Dog Forever. Szczotkowanie Psa krótkowłosego wystarczy wyszczotkować raz w tygodniu miękką włosianą szczotką, jeśli włos wypada i jest go pełno na dywanach i kanapach - odpowiednio częściej. Przy każdym szczotkowaniu sierść powinna być spryskana dobrej jakości odżywką zawierającą olejki roślinne wzmacniające i uelastyczniające włos. Dla psów długowłosych szczotkowanie jest podstawowym zabiegiem pielęgnacyjnym, dlatego jak najwcześniej trzeba psa do niego przyzwyczaić. Musi je nie tylko akceptować, ale nawet polubić, wtedy utrzymanie sierści w idealnym stanie zabierze niewiele czasu i nie będzie żadnym problemem. Pamiętajmy, że jedno szarpnięcie szczotką może spowodować, że pies się zrazi i na jej widok będzie uciekał i chował się po kątach. Wówczas każda próba uporządkowania sierści stanie się problemem. Od momentu przybycia szczeniaka do domu, między nim a jego panem powinna zapanować atmosfera pełnego zaufania i zrozumienia: pies powinien pogodzić się z faktem, że przez całe swoje życie będzie musiał poddawać się różnym zabiegom pielęgnacyjnym, pan musi sobie zdać sprawę z tego, że to od niego zależy czy te zabiegi będą dla obu stron przyjemnością czy też udręką. Podstawą sukcesu jest wczesne przyzwyczajenie psa do tego, że ktoś zajmuje się jego sierścią. Spokój, cierpliwość, pochwały i smakołyki niewątpliwie pomogą nam ten cel osiągnąć. EL PASO z Końskiego Raju FCI. Z Końskiego Raju Ze wszystkich akcesoriów pielęgnacyjnych najważniejsza jest szczotka, a dokładnie dwie szczotki. Jako pierwszą powinniśmy kupić szczotkę włosianą i zacząć ją używać jak najwcześniej, już około szóstego tygodnia życia. Warto w nią zainwestować, bo będzie psu służyła przez wiele lat. W momencie, kiedy w miejsce szczenięcego puchu zacznie pojawiać się dorosła sierść potrzebna będzie druga szczotka, druciana. Trzeba sprawdzić, czy jej końce są idealnie gładko zakończone, nie mogą wyrywać włosa, drapać, ani tym bardziej kaleczyć skóry. Wielkość obydwu szczotek powinna być dopasowana do wielkości psa, czyli najmniejsze jakie istnieją. Bardzo potrzebny będzie również dobrej jakości średnio gęsty metalowy grzebień do wyczesywania frędzli. Psa długowłosego szczotkuje się 2-3 razy w tygodniu, z włosem a nie pod włos. Zaczynamy od dokładnego przeglądu owłosienia w poszukiwaniu ewentualnych supłów o które w czasie szczotkowania moglibyśmy zahaczyć i sprawić psu ból. Najwrażliwsze są okolice pachwin i brzucha, jeśli w tym miejscu pojawi się supeł, najlepiej go wyciąć. Pamiętajmy, że nigdy nie wolno szczotkować na sucho, bo włos się łamie i niszczy. Koniecznie trzeba spryskać sierść specjalną odżywką dla długiej sierści, która działa antystatycznie, ułatwia szczotkowanie oraz zapobiega plątaniu i filcowaniu się włosa. Kąpiel Psy krótkowłose można kapać co dwa tygodnie, długowłose raz na 7-10 dni. Nie jest prawdą, że kąpiel niszczy włos, pod warunkiem, że używamy dobrych kosmetyków, opracowanych specjalnie dla psiej sierści. Nigdy nie wolno stosować szamponów przeznaczonych dla ludzi, w tym również dla niemowląt, bo mają zbyt wysokie pH, wysuszają i niszczą sierść. Chihuahua porusza się blisko ziemi, na sierści psa osiada nie tylko zwykły kurz, ale także całe mnóstwo różnego rodzaju środków chemicznych, które niszczą i wysuszają włos. Dlatego też psa trzeba kąpać, bo szampon je zmywa a balsam tworzy warstewkę ochronną przed ich agresywnym działaniem. Długotrwałe działanie środków chemicznych może spowodować problemy skórne: świąd, wypryski, stany zapalne. , MR. MAGOO Crazy Passion. Passion Psa wstawiamy do wanny na antypoślizgową podkładkę i dokładnie moczymy jego sierść wodą. Nakładamy odpowiednio rozcieńczony szampon, rozprowadzamy go na całej sierści i delikatnie myjemy unikając energicznego pocierania, które sprzyja plątaniu się włosa. Szampon konieczne trzeba rozcieńczyć, bo skondensowany wcale nie myje lepiej, za to jego nadmiar trudno wypłukać Pamiętajmy, że rozcieńczamy tylko tyle, ile tego dnia zużyjemy, szamponu zmieszanego z wodą nie można przechowywać, bo z czasem traci właściwości myjące. Myjemy zawsze dwukrotnie i za każdym razem dokładnie spłukujemy, również pod brzuchem, bo tam spływa najwięcej piany. Po dokładnym wypłukaniu i odciśnięciu sierści ręcznikiem nakładamy balsam-odżywkę, równomiernie ją rozprowadzamy i pozostawiamy na 3-5 minut. Odżywka jest niezbędna dla obu rodzajów owłosienia, ponieważ odbudowuje naturalną, lipoproteinową otoczkę włosa, odżywia go i uelastycznia, a w przypadku długiej sierści skutecznie zapobiega jej elektryzowaniu plątaniu i filcowaniu. Po spłukaniu odżywki odciskamy sierść ręcznikiem, bez pocierania, bo to plącze i łamie włos. Potem zawijamy psa w następny, suchy, dobrze wchłaniający wodę ręcznik i pozostawiamy w nim na chwilę, żeby wchłonął jak najwięcej wilgoci. Zdejmujemy ręcznik, spryskujemy sierść odżywką w aerozolu i suszymy delikatnie ciepłą suszarką. Czystość bez kąpieli Psy długowłose kąpie się na tyle często, że zazwyczaj nie ma potrzeby czyszczenia ich sierści między kąpielami. Jeśli jednak nie mamy czasu lub możliwości, żeby psa wykąpać, możemy przywrócić sierści czystość przy pomocy specjalnego lotionu. Najlepiej naciągnąć warstewkę waty na włosianą szczotkę, zwilżyć ją lotionem i wyszczotkować sierść. Brud zostanie na wacie, a sierść po wyschnięciu będzie pachnąca i czysta. Problemy i zabiegi specjalne Największym problemem psów długowłosych jest plątanie i filcowanie się sierści. Jeśli jednak będziemy stosować dobrej jakości środki pielęgnacyjne, kąpać psa raz na 1-2 tygodnie (zawsze z balsamem) i szczotkować 2 razy w tygodniu (zawsze z odżywką do szczotkowania), nigdy nie będzie miał sfilcowanej sierści. Regularna pielęgnacja zabiera nieporównanie mniej czasu, niż rozsupływanie splątanej sierści. Po mocno nasłonecznionym lecie, po zimie, macierzyństwie, chorobach i zawsze wtedy, kiedy włos zaczyna być suchy i odstający, pilnie potrzebna jest kuracja regenerująca, która pozwoli przywrócić sierści elastyczność i idealną kondycję. Jej opis można znaleźć w zakładce Problemy z sierścią - przesuszenie. Jeśli właściciel ma problem z utrzymaniem sierści w nienagannym stanie, a pies nie jest wystawiany, można mu ją trochę skrócić, będzie łatwiejsza do utrzymania w czystości, a piesek będzie wyglądał lepiej niż z zaniedbanym, poplątanym włosem. HOPPE KEY CAROLINE Meyer, Lucynka Dogomania, ANA HEYLEY SUNRISE Viwera Parys, Fleur De Rose VIVALDI Parys Higiena Oprócz sierści, regularnej pielęgnacji wymagają także oczy, uszy, zęby, pazury, łapy i gruczoły okołoodbytowe. Wskazówki jak je pielęgnować znajdują się tutaj. Jak dobrać akcesoria oraz kosmetyki do potrzeb i rodzaju sierści: Akcesoria do pielęgnacji sierści kliknij tutaj Dobór kosmetyków do potrzeb i rodzaju sierści kliknij tutaj Przygotowanie do wystawy psa krótkowłosego jest bardzo proste. Sierść musi być umyta i bardzo dokładnie wyczesana. Cały martwy włos powinien być usunięty, bo powoduje, że sierść wydaje się matowa. Wszystkie odstające włoski w miejscach gdzie schodzi się sierść rosnąca z różnych kierunków można wyrównać degażówkami. Dzięki temu sierść będzie gładka i przylegająca. U psa długowłosego usuwamy wszystkie niesfornie odstające włoski na głowie, na której sierść powinna być idealnie gładka i przylegająca. Następnie bardzo starannie rozczesujemy frędzle i tak, by cięcie nie było widoczne, delikatnie wyrównujemy je nożyczkami. Pamiętajmy, że w czasie spacerów po lesie włos trzeba odpowiednio chronić, najlepiej nakładając specjalne przewiewne ubranko zwane siatką leśną, które chroni przed wczepianiem się gałązek i szyszek, mogących w tej szacie zrobić prawdziwe spustoszenie. W zimie przyda się odpowiedni kombinezon, w przeciwnym razie przyklejony do sierści śnieg natychmiast po powrocie ze spaceru trzeba delikatnie usunąć, najlepiej suszarką, zanim pies zdąży go razem z sierścią powygryzać. Niestety w momencie kiedy szykujemy psa na wystawę wszystkie ubytki w sierści mogą okazać się bardzo widoczne. TUTTI FRUTTI Apolonia’s Wild Band MultiCh TEQUILA Apolonia’s Wild Band. Wł. hod Apolonia’s Wild Band Nie wolno zapominać o łapkach. Pazurki powinny być obcięte tak, żeby nie dotykały podłogi. Najlepiej zrobić to kilka przed wystawą, bo gdyby się zdarzyło przyciąć któryś z nich zbyt krótko, zdąży się wygoić. Włos miedzy opuszkami palców musi być wycięty, czasem w tym miejscu tworzy się zbity filc, który uwiera przy chodzeniu i może nawet spowodować odleżynę. Trzeba go bardzo ostrożnie wyciąć a skórę posmarować maścią gojącą. Jest to bardzo ważne, bo pies może kuleć i nie będzie w stanie odpowiednio zaprezentować się w ruchu. Jeśli wystawa odbywa się w hali, na gładkiej betonowej posadzce, może się ślizgać i mieć trudności z utrzymaniem równowagi. Istnieje specjalny balsam, który tworzy na opuszce warstewkę przeciwpoślizgową, zwiększa przyczepność i pozwala zlikwidować ten problem. Przed wystawą trzeba koniecznie psa wykapać. Przy poprzednich kąpielach warto zaobserwować po ilu dniach jego sierść prezentuje się najlepiej, zazwyczaj są to 2-3 dni. Jeśli kolor sierści nie jest dostatecznie wyrazisty, do kilku poprzednich kąpieli trzeba zastosować szampon intensyfikujący barwę. Wówczas do pierwszego mycia stosujemy szampon koloryzujący, do drugiego szampon dostosowany do rodzaju owłosienia, np dla psów długowłosych. Po wypłukaniu i odciśnięciu sierści ręcznikiem nakładamy balsam-odżywkę, rozprowadzamy ją równomiernie na całej sierści, pozostawiamy na 3-5 minut a następnie starannie spłukujemy. Ponownie osuszamy sierść ręcznikiem, spryskujemy odżywką do szczotkowania i przystępujemy do suszenia i modelowania, rozczesując wszystkie frędzle włosianą szczotką. BOG,BIS MATT DAMON DEI Piccoli Bastardi. Bastardi Przed wejściem na ring Pół godziny wcześniej idziemy z psem na mały spacer, żeby się rozruszał i załatwił potrzeby fizjologiczne. Następnie wracamy pod ring, szczotkujemy sierść i spryskujemy ją bardzo delikatnie odżywką nabłyszczającą. Pies krótkowłosy jest gotowy. Przygotowanie psa długowłosego wymaga trochę więcej czasu. Sierść musi być bardzo dokładnie wyszczotkowana i wymodelowana. Jeśli pióropusz na ogonie ma tendencję do opadania, można go bardzo delikatnie, przy wyciągniętym poziomo ogonie, spryskać specjalnym niewidocznym lakierem wystawowym i w tej pozycji wysuszyć. Po powrocie na swoje miejsce będzie się wspaniale prezentował. Na zakończenie spryskujemy sierść odżywką nabłyszczającą. Od tego momentu pies nie może się położyć, żeby nie zebrać z ziemi wszystkich leżących tam śmieci. Jeśli w oczekiwaniu na wejście na ring trochę z nim pobiegamy, wprawimy go w doskonały nastrój i będzie się lepiej wystawiał. Teraz już tylko sprawdzamy czy nie ma śpiochów w oczach, zakładamy stonowaną z barwą sierści, delikatną ringówkę, po czym energicznym krokiem wchodzimy na ring. Powodzenia! Wystawiając psa długowłosego trzeba mieć zawsze w kieszeni szczotkę, żeby móc w każdej chwili przeczesać i uporządkować sierść. Jeśli jej nie używamy, powinna być w kieszeni lub w specjalnej, przypiętej do pasa torebce a nie w ręce, bo w chwili nieuwagi, łatwo może wplątać się w sierść. Młodziutka rozpoczynająca swoją karierę wystawową MISSISIPI Viwera Parys Parys Uwaga: Regulamin wystaw psów rasowych precyzuje: „Zabronione jest traktowanie szaty, skóry i nosa jakimikolwiek środkami, które zmieniają ich strukturę, kolor lub stan. Dopuszcza się jedynie strzyżenie, trymowanie, czesanie i szczotkowanie.” Wystawa jest konkursem piękności, nie da się ukryć, że większość psów jest przygotowywana przy pomocy różnego rodzaju kosmetyków i zabiegów podkreślających lub poprawiających urodę. Jest to wiedza bardzo pilnie strzeżona, zdobywa się ją przeważnie metodą prób i błędów, dlatego zdecydowaliśmy się początkującym wystawcom to i owo podpowiedzieć. Zajrzyjcie do zakładki "Wystawy-jak poprawić urodę?" Ilość odwiedzin na tych stronach dowodzi, że ten temat budzi bardzo duże zainteresowanie. Decyzja: poprawiać czy nie poprawiać, należy wyłącznie do właściciela. Tym, którzy się na to decydują radzimy: wypróbujcie wcześniej i nabierzcie wprawy, kosmetyków używajcie w domu a nie na wystawie, chyba, że w namiocie, zawsze dyskretnie i z umiarem. Powrót

jak wygląda pies chihuahua